കല്ലേരി ശ്രീ കുട്ടിച്ചാത്തൻ ക്ഷേത്രംKalleri Sree Kuttichathan Temple

വടകരയിൽ നിന്ന് തണ്ണീർപ്പന്തൽ റോഡിൽ ഏകദേശം എട്ട് കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള കല്ലേരി ഗ്രാമത്തിലാണ് ഉത്തരമലബാറിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ കുട്ടിച്ചാത്തൻ ക്ഷേത്രങ്ങളിലൊന്ന്. കല്ലേരിക്കുന്നിനും ആരൂർമലയ്ക്കും ഇടയിൽ, മാഹി കനാലിനടുത്ത്, റോഡരികിലെ ഒരു ചെറിയ കുന്നിൻപുറത്താണ് ക്ഷേത്രം. ജാതിമതഭേദമില്ലാതെ ആളുകൾ ഇവിടെയെത്തുന്നു – ആഴ്ചതോറും ആയിരക്കണക്കിന് പേർ എന്നാണ് ഭരണസമിതി പറയുന്നത് – ആത്മാർത്ഥമായ പ്രാർത്ഥന വേഗം കേൾക്കുന്ന സന്നിധി എന്ന ഖ്യാതി ജില്ലയിലുടനീളം ക്ഷേത്രത്തിനുണ്ട്.

ശ്രീ കുട്ടിച്ചാത്തനാണ് പ്രതിഷ്ഠ; വിഷ്ണുമായ ശാസ്തപ്പൻ എന്നും വിളിക്കുന്നു. ഭക്തരുടെ വിശ്വാസത്തിൽ അദ്ദേഹം ശിവപാർവ്വതിമാരുടെ പുത്രനും, വിശ്വാസത്തോടെ വിളിക്കുന്ന ആരെയും കൈവിടാത്ത കാവൽദൈവവുമാണ്; തടസ്സങ്ങൾ നീക്കുന്നവനും അന്യരുടെ ദുരുദ്ദേശ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് തന്റെ ഭക്തരെ കാക്കുന്നവനുമാണെന്ന് അവർ വിശ്വസിക്കുന്നു. മധ്യകേരളത്തിലെ കളം പാരമ്പര്യമല്ല, ഉത്തരമലബാറിന്റെ രീതിയാണ് ഇവിടെ – തോറ്റംപാട്ട്, വെള്ളാട്ടം, വാർഷിക ഉത്സവത്തിലെ കുട്ടിച്ചാത്തൻ തിറയും ഗുളികൻ തിറയും. ഒരുകാലത്ത് കുറുക്കാട്ട് തറവാടിന്റെ ക്ഷേത്രമായിരുന്ന ഇത് ഇന്ന് രജിസ്റ്റർ ചെയ്ത ഒരു ജനകീയ സമിതിയാണ് നടത്തുന്നത്; ചികിത്സാസഹായവും സാമൂഹികപ്രവർത്തനവും സമിതി ഏറ്റെടുത്തിട്ടുണ്ട്.

Kalleri, a village about eight kilometres from Vadakara on the road towards Thanneerpanthal, is home to one of the best-known Kuttichathan shrines of north Malabar. The temple stands on a small rise beside the road, between Kalleri hill and Aroor hill and not far from the Mahe canal. People of every caste and religion come here – the committee speaks of thousands of visitors every week – and across the district the shrine has a reputation as a place where a sincere prayer is heard quickly.

The deity is Sree Kuttichathan, also addressed as Vishnumaya Sasthappan. In the belief of his devotees he is a son of Shiva and Parvathi, a guardian who does not abandon anyone who calls on him with faith, and one who removes obstacles and shields his people from the ill-will of others. Worship follows the north Malabar way – thottam songs, vellattam, and the Thira of Kuttichathan and Gulikan at the annual festival – rather than the kalam traditions of central Kerala. Once the family temple of the Kurukkat tharavadu, it is now run by a registered people's committee that also funds medical help and social work.

കുട്ടിച്ചാത്തന്റെ കഥ ഉത്തരമലബാറിന്റെ വാമൊഴി പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്; ഒന്നിലധികം രൂപത്തിൽ അത് പറഞ്ഞുവരുന്നു. കല്ലേരി പരിസരത്ത് ഏറ്റവും കേൾക്കുന്ന കഥയിൽ, പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പയ്യന്നൂരിലെ കാളകാട്ട് ഇല്ലത്തെ ഒരു നമ്പൂതിരിക്ക് താഴ്ന്ന സമുദായത്തിലെ ഒരു സ്ത്രീയിൽ പിറന്ന മകനാണ് അദ്ദേഹം. ബാല്യത്തിൽ അവഗണനയും പരിഹാസവും നേരിട്ട്, അച്ഛന്റെ വീട്ടിലെ മറ്റ് മക്കൾക്ക് കിട്ടിയ സ്ഥാനം നിഷേധിക്കപ്പെട്ട്, അവൻ വീടുവിട്ടിറങ്ങി. തെയ്യത്തോറ്റങ്ങളോട് അടുത്തുനിൽക്കുന്ന മറ്റ് കഥകളിൽ, വേട്ടക്കാരുടെ വേഷത്തിലെത്തിയ ശിവപാർവ്വതിമാർ സന്തതിയില്ലാത്ത ഒരു നമ്പൂതിരിയെ ഏല്പിച്ച കറുത്ത നിറമുള്ള മുക്കണ്ണൻ കുട്ടിയാണ് ചാത്തൻ – ഗുരുവിനെ ധിക്കരിച്ചവൻ, കൊന്നാലും നശിക്കാത്ത ചൈതന്യമുള്ളവൻ.

കല്ലേരിയിലെ ഐതിഹ്യം തുടരുന്നത് ലോകനാർകാവിലാണ്. അവിടെ ബാലനായ ചാത്തൻ മലമത്തൻ കുങ്കനുമായി ചങ്ങാത്തത്തിലായി – ലോകനാർകാവ് ഉത്സവത്തിന് ഓലക്കുട ഉയർത്താനുള്ള അവകാശം കുങ്കന്റെ കുടുംബത്തിനായിരുന്നു. താമസം വന്നതിന് ക്ഷേത്രത്തിലെ പ്രമാണിമാർ കുങ്കനെ മർദ്ദിച്ചപ്പോൾ കുട്ടിച്ചാത്തൻ ഉത്സവപ്പന്തലിലേക്ക് തീയെറിഞ്ഞു; കുറ്റ്യോത്ത് ഒരു മരത്തിൽ അവർ ചങ്ങാതിയെ കെട്ടിത്തൂക്കിയപ്പോൾ അവൻ അവനെ അഴിച്ചുവിട്ടു. ലോകനാർകാവിൽ പൂരപ്പാട്ട് പാടി, കോട്ടക്കാട് കുന്നിൽ താണ്ഡവമാടി, കല്ലേരിയിലേക്ക് നടന്നുപോയി എന്നാണ് കഥ – പിന്നീട് ആരും അവനെ കണ്ടിട്ടില്ല. അദ്ദേഹം കല്ലേരി വിട്ടുപോയിട്ടില്ലെന്ന് ഭക്തർ വിശ്വസിക്കുന്നു; അദ്ദേഹം വസിക്കുന്നതായി കരുതുന്ന സ്ഥലത്താണ് ക്ഷേത്രം. കാട്ടുമാടം ഇല്ലത്തെ ഒരു നമ്പൂതിരി തിരിച്ചുവരാമെന്ന വാക്കോടെ അദ്ദേഹത്തെ അവിടെ ബന്ധിച്ചുവെന്നും പിന്നെ വന്നില്ലെന്നും ഒരു പാഠഭേദം പറയുന്നു.

ചരിത്രപരമായി ഇത് കുറുക്കാട്ട് തറവാടിന്റെ ക്ഷേത്രമായിരുന്നു; ക്ഷേത്രം തന്നെ പറയുന്നതുപോലെ, പ്രദേശത്തെ തീയ്യ കുടുംബങ്ങളാണ് പരമ്പരാഗതമായി ഇവിടെ പൂജ നടത്തിവരുന്നത്. ഇന്ന് സൊസൈറ്റിയായി രജിസ്റ്റർ ചെയ്ത ക്ഷേത്രം തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു ജനകീയ സമിതിയാണ് നടത്തുന്നത്; എല്ലാ ഫെബ്രുവരിയിലും ജനറൽ ബോഡി ചേരുന്നു. ആചാരങ്ങൾക്കൊപ്പം നിർധനർക്കുള്ള ചികിത്സാസഹായവും സാംസ്കാരിക പരിപാടികളും സമിതി നടത്തുന്നു; ജാതിമതഭേദമില്ലാതെ എല്ലാവരെയും സ്വീകരിക്കുന്ന സന്നിധി എന്നാണ് ക്ഷേത്രം പരക്കെ അറിയപ്പെടുന്നത്.

The story of Kuttichathan belongs to the oral tradition of north Malabar, and it is told in more than one version. In the one most often heard around Kalleri, he was born in the fifteenth century to a Namboothiri of the Kalakattu illam at Payyanur and a woman of a lower community. Neglected and mocked as a boy, and refused the place that his father's house gave its other sons, he left home. Other tellings, closer to the theyyam songs, make him a dark, three-eyed child whom Shiva and Parvathi, disguised as a hunter couple, left with a childless Namboothiri – a boy who defied his teacher and whose spirit could not be destroyed even when he was killed.

The Kalleri legend continues at Lokanarkavu. There the young Chathan befriended Malamathan Kunkan, whose family held the right to raise the palm-leaf umbrella at the Lokanarkavu festival. When the temple's powerful men beat Kunkan for a delay, Kuttichathan flung fire into the festival pandal; when the same men hanged his friend from a tree at Kuttoth, he cut him free. He is said to have sung a pooram song at Lokanarkavu, danced on Kottakkad hill and walked on towards Kalleri – and no one saw him again. Devotees believe he never left; the temple marks the spot where he is thought to remain. A variant says that a Namboothiri of the Kattumadam illam bound him there with a promise to return, and never came back.

Historically the shrine was the temple of the Kurukkat tharavadu, and, as the temple itself notes, the poojas have traditionally been performed by Thiyya families of the area. Today the temple is registered as a society and run by an elected people's committee whose general body meets every February. Alongside the rituals the committee funds medical assistance for the needy and cultural programmes, and the temple is widely described as a place that welcomes people of every caste and faith.